Warunki umowy UPPT

WARUNKI PRZEWOZU UPPT

Umowa Przewozu Platformy Transportowej

Wersja 1.0 · Data: 25 października 2026 r

Wybierz rozdział poniżej, aby rozwinąć jego treść. Ponowne kliknięcie zwija rozdział.

ROZDZIAŁ I. PRAWO WŁAŚCIWE I POSTANOWIENIA OGÓLNE

§ 1. Przedmiot i zakres stosowania Warunków Przewozu UPPT

Niniejsze Warunki Przewozu UPPT, zwane dalej „Warunkami”, określają prawa i obowiązki stron umów drogowego przewozu rzeczy zawieranych z wykorzystaniem rozwiązania UPPT udostępnianego przez Platformę Transportową.
Stronami umowy przewozu są Zleceniodawca oraz Przewoźnik, określeni w indywidualnej Umowie Przewozu UPPT.
Operator Platformy Transportowej udostępnia narzędzia służące przygotowaniu, zawieraniu, dokumentowaniu i obsłudze umów. Samo udostępnienie tych narzędzi nie czyni Operatora stroną umowy przewozu.
Warunki stanowią integralną część indywidualnej umowy przewozu, jeżeli zostały skutecznie włączone do jej treści.
Strony powinny mieć możliwość zapoznania się z Warunkami przed zawarciem umowy, ich zapisania i późniejszego odtworzenia.
Każda umowa UPPT powinna wskazywać numer wersji Warunków, które mają do niej zastosowanie.
Późniejsza zmiana Warunków nie wpływa na treść wcześniej zawartych umów, chyba że strony skutecznie uzgodnią ich zmianę.
Skutki prawne przyjęcia oferty, automatycznej akceptacji frachtu oraz potwierdzeń dokonywanych w UPPT ocenia się na podstawie oświadczeń stron, przyjętych warunków oraz właściwych przepisów prawa. Techniczny status dokumentu nie przesądza samodzielnie o istnieniu albo nieistnieniu zobowiązania.

§ 2. Prawo właściwe

Do międzynarodowego drogowego przewozu rzeczy stosuje się Konwencję o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzoną w Genewie dnia 19 maja 1956 r., jeżeli dany przewóz jest objęty zakresem jej stosowania.
Jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki i miejsce jej dostawy znajdują się w jednym państwie, strony wybierają jako prawo właściwe dla umowy przewozu prawo tego państwa, w zakresie dopuszczonym przez właściwe normy kolizyjne i przepisy bezwzględnie obowiązujące.
W sprawach dotyczących przewozów międzynarodowych, których nie rozstrzyga Konwencja CMR ani inne mające pierwszeństwo regulacje, strony wybierają uzupełniająco prawo państwa siedziby Zleceniodawcy wskazanej w umowie, o ile wybór taki jest skuteczny.
W zakresie mającym zastosowanie do ustalenia prawa właściwego uwzględnia się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (Rzym I), w szczególności przepisy dotyczące wyboru prawa i umów przewozu rzeczy.
Jeżeli umowa obejmuje kilka przesyłek, dla których uzgodniono różne miejsca przyjęcia i dostawy, zakres stosowania Konwencji CMR oraz innych przepisów ocenia się z uwzględnieniem właściwości poszczególnych przewozów. Sam przejazd pojazdu przez granicę nie oznacza automatycznie, że każda przewożona przesyłka podlega Konwencji CMR.
Strony zobowiązane są przestrzegać właściwych przepisów obowiązujących na terytorium wykonywania czynności transportowych, w tym dotyczących bezpieczeństwa, kabotażu, zezwoleń, czasu pracy i odpoczynku kierowców, przewozu towarów szczególnych oraz obowiązków celnych i administracyjnych.
Postanowienia umowy i niniejszych Warunków stosuje się wyłącznie w zakresie, w jakim nie naruszają przepisów, których strony nie mogą skutecznie wyłączyć ani zmienić.

§ 3. Hierarchia dokumentów

W razie rozbieżności pomiędzy dokumentami pierwszeństwo mają:
a) właściwe przepisy bezwzględnie obowiązujące;
b) indywidualne postanowienia umowy UPPT uzgodnione w jej formularzu, w zakresie przewidzianych w nim danych, opcji i dopuszczalnych wyborów stron;
c) niniejsze Warunki Przewozu UPPT;
d) zaakceptowane dokumenty dodatkowe, wyłącznie w zakresie uzupełniającym kwestie nieuregulowane w dokumentach wskazanych w lit. b–c i niesprzecznym z nimi.
Jeżeli strony korzystają z dodatkowego dokumentu Zleceniodawcy, może on określać jedynie uzupełniające wymagania dotyczące wykonania przewozu, w szczególności wymagania techniczne, organizacyjne, bezpieczeństwa, dotyczące przesyłki lub odpraw celnych. Dokument musi zostać jednoznacznie zidentyfikowany i zaakceptowany przez Przewoźnika przed zawarciem umowy. Nie zastępuje on umowy UPPT ani niniejszych Warunków.
Samo zamieszczenie ogólnego odesłania do strony internetowej Zleceniodawcy nie oznacza automatycznej akceptacji wszystkich znajdujących się tam dokumentów.
Akceptacja dodatkowego dokumentu nie upoważnia Zleceniodawcy do jednostronnego zmieniania ustalonego frachtu, waluty, terminu płatności, zasad odpowiedzialności, kar umownych ani innych postanowień UPPT i niniejszych Warunków. W razie sprzeczności pierwszeństwo mają umowa UPPT i niniejsze Warunki. Ewentualne późniejsze zmiany wymagają odrębnego, skutecznego uzgodnienia obu stron zgodnie z § 16 i właściwym prawem. Postanowienia dodatkowe nie mogą naruszać przepisów bezwzględnie obowiązujących.
W przypadku sprzeczności jednego z postanowień z właściwym prawem bezskuteczność dotyczy tego postanowienia w zakresie wynikającym z przepisów. Pozostałe postanowienia zachowują skuteczność, o ile pozwala na to właściwe prawo.

ROZDZIAŁ II. PRZEDMIOT PRZEWOZU I OBOWIĄZKI ZLECENIODAWCY

§ 4. Przedmiot umowy

Przedmiotem umowy jest wykonanie drogowego przewozu rzeczy zgodnie z danymi określonymi w indywidualnej Umowie Przewozu UPPT.
Umowa określa w szczególności strony, miejsca i terminy załadunku oraz rozładunku, rodzaj i ilość przesyłki, wymagania dotyczące pojazdu, fracht, walutę, warunki płatności oraz dodatkowe uzgodnienia.
Dane dotyczące poszczególnych załadunków i rozładunków stanowią integralną część umowy.
Jeżeli umowa obejmuje kilka miejsc załadunku lub rozładunku, Przewoźnik jest zobowiązany realizować uzgodniony zakres usługi z uwzględnieniem kolejności i terminów określonych w umowie.
Przewóz może podlegać dodatkowym wymaganiom wynikającym z właściwego prawa albo skutecznie uzgodnionych warunków szczególnych.

§ 5. Obowiązki Zleceniodawcy

Zleceniodawca zobowiązany jest przekazać Przewoźnikowi prawidłowe i wystarczające informacje niezbędne do wykonania przewozu.
Dotyczy to w szczególności rodzaju, masy, wymiarów i właściwości przesyłki, liczby jednostek ładunkowych, miejsc załadunku i dostawy oraz wymagań dotyczących środka transportu.
Zleceniodawca powinien przekazać informacje o szczególnych właściwościach towaru, które mogą wpływać na bezpieczeństwo przewozu, wymagane uprawnienia lub sposób zabezpieczenia ładunku.
Jeżeli przewóz wymaga określonych dokumentów, zezwoleń, zgłoszeń lub instrukcji, Zleceniodawca odpowiada za prawidłowe wykonanie obowiązków przypisanych mu przez właściwe przepisy oraz za przekazanie dokumentacji, którą zobowiązał się zapewnić.
Zleceniodawca powinien zapewnić możliwość wykonania uzgodnionych czynności załadunkowych i rozładunkowych w zakresie należącym do jego obowiązków.
Zleceniodawca nie może wymagać wykonania przewozu pojazdem, którego parametry byłyby niewystarczające dla rzeczywistej masy lub właściwości ładunku.
Jeżeli Przewoźnik poniesie uzasadnione koszty wskutek przekazania przez Zleceniodawcę nieprawidłowych danych lub niewykonania jego obowiązków, odpowiedzialność Zleceniodawcy ustala się zgodnie z właściwym prawem oraz postanowieniami umowy.

§ 6. Brak towaru lub niemożność załadunku

Jeżeli prawidłowo podstawiony pojazd nie może zostać załadowany z przyczyn leżących po stronie Zleceniodawcy lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność, Przewoźnik powinien niezwłocznie poinformować o tym Zleceniodawcę.
Strony powinny podjąć działania umożliwiające wykonanie przewozu, o ile jest to nadal możliwe i uzasadnione.
Jeżeli wykonanie przewozu nie jest możliwe, rozliczenie kosztów podstawienia pojazdu, oczekiwania, anulowania zlecenia oraz ewentualnej szkody następuje zgodnie z właściwym prawem i odpowiednimi postanowieniami niniejszych Warunków.
Przewoźnik powinien udokumentować gotowość do załadunku oraz okoliczności uniemożliwiające jego przeprowadzenie, w miarę możliwości przy wykorzystaniu dostępnych dokumentów i informacji.

ROZDZIAŁ III. OBOWIĄZKI PRZEWOŹNIKA, POJAZD I UBEZPIECZENIE

§ 7. Podstawowe obowiązki Przewoźnika

Przewoźnik zobowiązuje się wykonać przewóz z należytą starannością wymaganą od profesjonalnego przedsiębiorcy transportowego.
Przewoźnik powinien posiadać wymagane prawem uprawnienia, licencje, zezwolenia i dokumenty niezbędne do wykonania konkretnego przewozu.
Przewoźnik odpowiada za zapewnienie pojazdu odpowiedniego do uzgodnionego rodzaju, masy i właściwości przesyłki.
Pojazd powinien być sprawny technicznie, dopuszczony do ruchu, odpowiednio wyposażony oraz spełniać wymagania prawne właściwe dla trasy i rodzaju przewozu.
Przewoźnik powinien zapewnić kierowcę posiadającego wymagane kwalifikacje i uprawnienia.
Przewoźnik odpowiada za przestrzeganie przepisów dotyczących prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków kierowcy oraz innych obowiązków przypisanych przedsiębiorcy transportowemu.
W razie wystąpienia przeszkody mogącej zagrozić terminowemu wykonaniu przewozu Przewoźnik zobowiązany jest niezwłocznie poinformować Zleceniodawcę.
Przewoźnik zapewnia, aby kierowca wykonywał przewóz na podstawie dopuszczonej przez właściwe prawo oraz posiadał wymagane dla danej trasy, pojazdu i rodzaju przewozu dokumenty uprawniające do prowadzenia pojazdu i wykonywania czynności zawodowych. Odpowiada także za wykonanie ciążących na nim obowiązków dotyczących legalności zatrudnienia lub innej podstawy wykonywania pracy.
Jeżeli właściwe przepisy tego wymagają, Przewoźnik zapewnia dokumenty związane z prawem do pracy i wykonywaniem przewozu przez kierowcę, w tym świadectwo kierowcy, oraz inne wymagane prawem potwierdzenia. Obowiązek posiadania danego dokumentu ocenia się odrębnie dla konkretnego przewozu i statusu kierowcy.
Przewoźnik wykonuje obowiązki związane z delegowaniem kierowców, w tym dotyczące zgłoszeń za pośrednictwem właściwego portalu powiązanego z systemem IMI, warunków zatrudnienia i wymaganej dokumentacji, wyłącznie wtedy, gdy mają one zastosowanie do konkretnej operacji przewozowej. W stosownych przypadkach zapewnia również dokument A1, jeżeli wymagają go właściwe przepisy.
Samo wykonywanie przewozu bilateralnego lub przejazdu tranzytowego nie oznacza automatycznie powstania obowiązku zgłoszenia delegowania kierowcy. Ocenę przeprowadza się zgodnie z przepisami dotyczącymi danego rodzaju operacji, w szczególności z uwzględnieniem zasad odnoszących się do kabotażu i przewozów typu cross-trade.
Przewoźnik zapewnia przestrzeganie obowiązujących przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, przerwach, odpoczynkach i stosowaniu tachografu, w zakresie właściwym dla danego pojazdu i przewozu. Zleceniodawca nie może wymagać organizacji przewozu ani wydawać poleceń, których wykonanie wymagałoby naruszenia tych przepisów.

§ 8. Ubezpieczenie

Przewoźnik zobowiązany jest posiadać ubezpieczenia wymagane przez właściwe przepisy prawa.
Przewoźnik powinien posiadać również odpowiednie ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika (OCP), obejmujące ryzyka związane z przyjętym rodzajem przewozu, zgodnie z uzgodnionymi warunkami.
Przewoźnik powinien zweryfikować w szczególności zakres terytorialny ochrony, limity odpowiedzialności oraz wyłączenia dotyczące rodzaju przewożonego towaru.
Jeżeli wykonanie przewozu wymaga szczególnego zakresu ochrony ubezpieczeniowej, strony powinny uzgodnić to przed zawarciem umowy.
Samo posiadanie polisy OCP nie oznacza automatycznie, że ubezpieczyciel odpowiada za każdą szkodę lub za całą zadeklarowaną wartość przesyłki.
Brak ochrony ubezpieczeniowej, ograniczenie jej zakresu lub odmowa wypłaty świadczenia przez ubezpieczyciela nie zwalniają Przewoźnika z odpowiedzialności w zakresie wynikającym z umowy i właściwych przepisów prawa, z uwzględnieniem ustawowych i konwencyjnych ograniczeń odpowiedzialności.

§ 9. Podstawienie odpowiedniego pojazdu

Przewoźnik powinien podstawić pojazd w miejscu i terminie określonym w umowie.
Pojazd musi spełniać uzgodnione wymagania dotyczące rodzaju zabudowy, ładowności, wymiarów, wyposażenia oraz innych parametrów istotnych dla przewozu.
Podstawienie pojazdu niespełniającego uzgodnionych wymagań może zostać uznane za nienależyte wykonanie zobowiązania.
Jeżeli pojazd nie nadaje się do bezpiecznego lub zgodnego z prawem przewozu wskazanej przesyłki, uprawniona osoba może odmówić załadunku, z zachowaniem zasad odpowiedzialności wynikających z właściwego prawa.
Przewoźnik powinien niezwłocznie zgłosić brak możliwości podstawienia właściwego pojazdu i przedstawić możliwe rozwiązanie.

ROZDZIAŁ IV. PODWYKONAWCY, PRZEŁADUNEK I OGRANICZENIA

§ 10. Korzystanie z podwykonawców

Możliwość powierzenia wykonania przewozu innemu przewoźnikowi określają indywidualne postanowienia umowy oraz właściwe przepisy prawa.
Jeżeli w umowie zaznaczono zakaz korzystania z podwykonawców, Przewoźnik nie może powierzyć wykonania przewozu innemu przedsiębiorcy bez uprzedniej zgody Zleceniodawcy.
Zgoda na odstępstwo od zakazu może zostać udzielona za pomocą przewidzianej w UPPT procedury zgłoszenia i zatwierdzenia albo w innej skutecznej formie zaakceptowanej przez strony.
Jeżeli umowa nie przewiduje zakazu podwykonawstwa, korzystanie z innych przewoźników jest dopuszczalne w zakresie wynikającym z umowy i właściwego prawa.
Powierzenie przewozu podwykonawcy nie zwalnia pierwotnego Przewoźnika z odpowiedzialności za wykonanie przyjętego zobowiązania w zakresie wynikającym z właściwych przepisów.
Podwykonawca powinien posiadać wymagane uprawnienia i zapewniać odpowiednie warunki realizacji przewozu.

§ 11. Przeładunek i wyłączność przewozu

Jeżeli strony uzgodniły zakaz przeładunku bez zgody Zleceniodawcy, Przewoźnik nie może dokonać przeładunku z własnej inicjatywy, chyba że właściwe przepisy dopuszczają lub wymagają podjęcia określonych działań w związku z przeszkodą w przewozie.
Jeżeli strony uzgodniły przewóz na wyłączność, Przewoźnik nie może doładowywać innych przesyłek w zakresie sprzecznym z tym uzgodnieniem.
Powyższe ograniczenia obowiązują tylko wtedy, gdy zostały skutecznie przyjęte w indywidualnej umowie.
W razie awarii, wypadku lub innej przeszkody wymagającej pilnych działań Przewoźnik powinien postępować zgodnie z właściwym prawem, zabezpieczyć przesyłkę i niezwłocznie poinformować osobę uprawnioną.

ROZDZIAŁ V. ZAŁADUNEK, ROZŁADUNEK I ZABEZPIECZENIE PRZESYŁKI

§ 12. Organizacja załadunku i rozładunku

Strony zobowiązane są wykonywać obowiązki związane z załadunkiem i rozładunkiem zgodnie z umową oraz właściwymi przepisami prawa.
Odpowiedzialność za czynności załadunkowe, rozmieszczenie i zabezpieczenie towaru oraz czynności rozładunkowe ustala się z uwzględnieniem podziału obowiązków wynikającego z właściwego prawa i uzgodnień stron.
Przewoźnik powinien sprawdzić przesyłkę i jej opakowanie w zakresie wymaganym przez właściwe przepisy oraz możliwym przy danych warunkach załadunku.
Jeżeli Przewoźnik stwierdzi widoczne uszkodzenia opakowania, niezgodności ilościowe albo inne okoliczności istotne dla wykonania przewozu, powinien zgłosić odpowiednie zastrzeżenia.
Zastrzeżenia należy udokumentować zgodnie z wymaganiami właściwego prawa, w szczególności w odpowiednim liście przewozowym, jeżeli jest wymagany.
Żadna ze stron nie może wymagać wykonywania czynności sprzecznych z przepisami bezpieczeństwa lub przekraczających uzgodniony zakres obowiązków drugiej strony.

§ 13. Masa ładunku i zabezpieczenie przesyłki

Zleceniodawca odpowiada za prawidłowość przekazywanych informacji o masie, wymiarach i właściwościach przesyłki.
Przewoźnik odpowiada za przestrzeganie obowiązków dotyczących dopuszczalnej masy całkowitej, nacisków osi, parametrów pojazdu i zasad ruchu drogowego, w zakresie określonym właściwymi przepisami.
W razie podejrzenia przeciążenia pojazdu lub nieprawidłowego rozmieszczenia ładunku Przewoźnik powinien zgłosić zastrzeżenia i podjąć działania przewidziane właściwym prawem.
Nie wolno wymagać kontynuowania przewozu w warunkach stwarzających niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa.
Odpowiedzialność za szkody i koszty powstałe w związku z przeciążeniem albo niewłaściwym zabezpieczeniem towaru ustala się według rzeczywistego podziału obowiązków stron oraz właściwych przepisów.

§ 14. Wydanie przesyłki

Przewoźnik zobowiązany jest dostarczyć przesyłkę do uzgodnionego miejsca oraz wydać ją osobie uprawnionej.
Zmiana odbiorcy lub miejsca dostawy wymaga odpowiedniej podstawy prawnej albo skutecznej dyspozycji osoby uprawnionej do rozporządzania przesyłką.
Przewoźnik powinien uzyskać potwierdzenie dostawy w formie przewidzianej przez właściwe przepisy i indywidualne warunki umowy.
W przypadku odmowy odbioru przesyłki, nieobecności odbiorcy lub innych przeszkód Przewoźnik zobowiązany jest zwrócić się o instrukcje do właściwej osoby i postępować zgodnie z przepisami regulującymi dany przewóz.
Nieuprawnione wydanie przesyłki podlega zasadom odpowiedzialności wynikającym z właściwego prawa.

ROZDZIAŁ VI. POSTÓJ, OCZEKIWANIE I ZMIANY WARUNKÓW PRZEWOZU

§ 15. Postój i oczekiwanie

Zasady rozliczania postoju i oczekiwania określa indywidualna umowa UPPT.
Uzgodniony czas wolny od opłat za oczekiwanie stosuje się odrębnie do każdego miejsca załadunku i rozładunku.
Jeżeli umowa nie przewiduje dłuższego czasu wolnego, stosuje się wskazany w niej standardowy czas bezpłatnego oczekiwania, w szczególności trzy godziny, o ile taki okres został przyjęty dla danej czynności.
Początek okresu oczekiwania ustala się od późniejszego z następujących momentów:
a) początku uzgodnionego okna czasowego albo godziny FIX;
b) rzeczywistego zgłoszenia gotowości pojazdu do wykonania czynności.
Opłaty za postój przysługują zgodnie z indywidualnie uzgodnionymi stawkami i limitami, jeżeli opóźnienie nie wynika z okoliczności obciążających Przewoźnika.
Jeżeli umowa określa opłatę za rozpoczętą godzinę postoju oraz jej maksymalną wysokość w danym okresie, stosuje się dokładnie te wartości.
Strona dochodząca należności powinna przedstawić dostępne dowody czasu oczekiwania oraz jego przyczyn.
Postanowienia niniejszego paragrafu nie wyłączają właściwych przepisów regulujących przeszkody w przewozie i odpowiedzialność stron.

§ 16. Zmiana warunków przewozu

Po zawarciu umowy żadna ze stron nie może dowolnie zmieniać jej istotnych warunków, z zastrzeżeniem uprawnień wynikających z właściwych przepisów prawa.
Zmiana terminu lub miejsca załadunku albo rozładunku, liczby punktów przewozowych, rodzaju lub ilości towaru, wysokości frachtu oraz innych istotnych uzgodnień wymaga co do zasady akceptacji obu stron.
Zleceniodawca proponujący zmianę powinien uwzględnić możliwości organizacyjne Przewoźnika, w szczególności wcześniej przyjęte zlecenia, dostępność pojazdu, czas pracy kierowcy i inne uzasadnione zobowiązania.
Przewoźnik nie jest zobowiązany do akceptowania zmian, których wykonanie jest niemożliwe, sprzeczne z prawem albo powodowałoby nieuzasadnione zakłócenia w jego działalności.
Strony powinny współdziałać w celu znalezienia rozwiązania, które pozwoli wykonać przewóz bez nieuzasadnionego naruszania interesów którejkolwiek z nich.
Jeżeli proponowana zmiana powoduje zwiększenie kosztów przewozu, strony powinny uzgodnić ich pokrycie, w szczególności odpowiednią zmianę wynagrodzenia Przewoźnika.
Propozycje zmian oraz ich akceptacja przekazywane są za pośrednictwem adresów e-mail wskazanych w umowie UPPT.
Wiadomość dotycząca zmiany powinna wskazywać numer umowy, proponowany zakres zmian oraz ewentualne skutki finansowe.
Brak odpowiedzi na wiadomość e-mail nie stanowi sam w sobie zgody na zmianę warunków umowy.
W przypadkach wymagających pilnych działań strona proponująca zmianę powinna dodatkowo podjąć próbę kontaktu telefonicznego z osobą odpowiedzialną za realizację przewozu.
Strony powinny zachować korespondencję dokumentującą uzgodnione zmiany.
W przewozach objętych Konwencją CMR uprawnienia do dysponowania przesyłką i warunki wykonywania dyspozycji podlegają w szczególności art. 12 CMR. Postanowienia niniejszego paragrafu nie ograniczają uprawnień, których nie można skutecznie wyłączyć umową.

§ 17. Przeszkody w wykonaniu przewozu

Strona, która powzięła informację o okoliczności mogącej uniemożliwić albo istotnie utrudnić wykonanie przewozu, powinna niezwłocznie poinformować drugą stronę.
W razie wystąpienia przeszkody strony zobowiązane są współdziałać w zakresie wymaganym właściwym prawem i uzasadnionym okolicznościami.
Awaria pojazdu, brak dostępnego kierowcy lub niewłaściwa organizacja transportu nie stanowią automatycznie okoliczności zwalniających Przewoźnika z odpowiedzialności.
Odpowiedzialność za następstwa działań wojennych, nadzwyczajnych zakazów, nieprzewidywalnego zamknięcia określonych szlaków transportowych i innych szczególnych zdarzeń ustala się zgodnie z właściwym prawem i rzeczywistym wpływem zdarzenia na wykonanie zobowiązania.
Strona powołująca się na okoliczności wyłączające lub ograniczające jej odpowiedzialność powinna przedstawić dostępne dowody uzasadniające swoje stanowisko, z zachowaniem właściwych reguł dowodowych.

ROZDZIAŁ VII. LISTY PRZEWOZOWE, CMR I DOKUMENTACJA

§ 18. Dokumentowanie przewozu

Strony zobowiązane są sporządzić i przekazać dokumenty wymagane dla danego przewozu przez właściwe przepisy prawa.
W przewozach objętych Konwencją CMR dokumentację prowadzi się zgodnie z jej postanowieniami.
W przewozach krajowych stosuje się dokumentację wymaganą właściwym prawem krajowym.
Umowa UPPT może wskazywać dodatkowe dokumenty wymagane do rozliczenia, w szczególności potwierdzenie dostawy, dokument WZ, list przewozowy lub kwit paletowy.
Przewoźnik zobowiązany jest dostarczyć dokładnie te dokumenty, które zostały prawidłowo uzgodnione i są wymagane dla danej usługi.
Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie przesądzają samodzielnie o nieważności umowy przewozu, jeżeli właściwe przepisy stanowią inaczej.
Dokument wygenerowany elektronicznie przez UPPT nie jest automatycznie równoważny listowi e-CMR spełniającemu wymagania właściwych przepisów dotyczących elektronicznych listów przewozowych.

§ 19. Utrata lub brak dokumentów

W razie utraty wymaganego dokumentu Przewoźnik powinien niezwłocznie poinformować Zleceniodawcę i podjąć działania zmierzające do jego odtworzenia.
Odtworzenie dokumentu może nastąpić poprzez uzyskanie duplikatu, pisemnego potwierdzenia właściwego podmiotu albo innego prawnie dopuszczalnego dowodu wykonania przewozu.
Sam brak oryginału dokumentu nie oznacza automatycznie, że przewóz nie został wykonany.
Jeżeli wskutek zawinionego niedostarczenia wymaganych dokumentów druga strona poniesie szkodę, odpowiedzialność ustala się zgodnie z właściwym prawem.
Strony powinny współdziałać przy odtwarzaniu dokumentacji, jeżeli jest to niezbędne do prawidłowego rozliczenia przewozu.

§ 20. Fracht i rozliczenia

Wynagrodzenie za przewóz, walutę, termin płatności i wymagane dokumenty określa indywidualna umowa UPPT.
Uzgodniona stawka frachtu obejmuje koszty Przewoźnika związane z wykonaniem uzgodnionej usługi, chyba że strony wyraźnie ustaliły inaczej.
Dodatkowe świadczenia wynikające ze zmian umowy, szczególnych dyspozycji lub innych zdarzeń rozlicza się zgodnie z właściwym prawem i skutecznymi uzgodnieniami stron.
Termin płatności za wykonaną usługę przewozu określa indywidualna umowa UPPT. Termin ten nie może przekraczać 30 dni kalendarzowych od zdarzenia wskazanego w tej umowie jako początek biegu terminu płatności, z zastrzeżeniem właściwych przepisów bezwzględnie obowiązujących. Początkiem biegu terminu płatności może być w szczególności data wystawienia faktury, data jej otrzymania, data otrzymania wymaganych skanów dokumentów albo data otrzymania kompletu wymaganych oryginałów. Jeżeli umowa przewiduje przesłanie dokumentów pocztą lub kurierem, data ich nadania potwierdza wysłanie, lecz nie jest automatycznie datą ich otrzymania przez Zleceniodawcę. Jeżeli Przewoźnik prawidłowo wykonał uzgodnione obowiązki dotyczące przekazania dokumentów, Zleceniodawca nie może bez uzasadnionej podstawy opóźniać ich odbioru ani odmawiać potwierdzenia otrzymania w celu sztucznego przesunięcia początku biegu terminu płatności.
Jeżeli strony uzgodniły krótszy termin płatności, obowiązuje termin wynikający z umowy.
Zgłoszenie reklamacji nie stanowi samoistnej podstawy do automatycznego wstrzymania całego należnego frachtu. Uprawnienia związane z potrąceniem, zabezpieczeniem lub wstrzymaniem świadczenia ocenia się według właściwego prawa.
Należności z tytułu przewozu i odszkodowania za szkodę powinny być rozliczane z uwzględnieniem ich odrębnego charakteru prawnego.

ROZDZIAŁ VIII. PRZEWOZY SZCZEGÓLNE, BEZPIECZEŃSTWO I UPRAWNIENIA

§ 21. Przewozy wymagające szczególnych warunków

Jeżeli charakter przesyłki lub trasy wymaga spełnienia dodatkowych warunków prawnych albo technicznych, strony zobowiązane są przestrzegać właściwych regulacji.
Dotyczy to w szczególności przewozów:
a) towarów niebezpiecznych;
b) odpadów;
c) towarów objętych systemami monitorowania;
d) produktów wymagających kontrolowanej temperatury;
e) żywności i produktów farmaceutycznych;
f) ładunków ponadnormatywnych;
g) przesyłek wymagających procedur celnych;
h) towarów objętych ograniczeniami lub sankcjami.
Każda strona odpowiada za wykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa, które dotyczą jej działalności i czynności wykonywanych w związku z przewozem.
Zleceniodawca powinien prawidłowo określić właściwości przesyłki oraz przekazać informacje i dokumenty należące do jego obowiązków.
Przewoźnik powinien posiadać uprawnienia oraz zapewnić pojazd i wyposażenie wymagane do wykonania przyjętego przewozu.
Jeżeli wykonanie przewozu byłoby niezgodne z prawem, strona nie jest zobowiązana do podejmowania działań prowadzących do naruszenia przepisów.
Odpowiedzialność za szkody, koszty i kary administracyjne związane z naruszeniem obowiązków ustala się według właściwych przepisów oraz rzeczywistej przyczyny naruszenia.

§ 22. Przewóz odpadów, ADR i obowiązki administracyjne

W przypadku przewozu odpadów stosuje się właściwe przepisy krajowe oraz unijne regulujące gospodarowanie odpadami i ich przemieszczanie.
W zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów strony zobowiązane są przestrzegać właściwych wymagań rozporządzenia (UE) 2024/1157, z uwzględnieniem przepisów przejściowych oraz odpowiednich obowiązków związanych z systemem DIWASS.
W przypadku przewozów podlegających przepisom ADR stosuje się odpowiednie wymagania dotyczące klasyfikacji towaru, dokumentacji, oznakowania, wyposażenia i kwalifikacji osób uczestniczących w przewozie.
W przypadku przewozów objętych systemem SENT albo innym obowiązkowym systemem monitorowania strony wykonują obowiązki przypisane im przez właściwe przepisy.
System UPPT nie zastępuje urzędowych systemów zgłoszeniowych, dokumentacyjnych ani ewidencyjnych, jeżeli przepisy wymagają korzystania z odrębnych rozwiązań.
Jeżeli przewóz wymaga odprawy celnej lub procedury tranzytowej, strony przed rozpoczęciem przewozu ustalają niezbędne informacje operacyjne, w szczególności rodzaj procedury, właściwe urzędy celne, miejsce przedstawienia towaru, wymagane dokumenty i osoby do kontaktu. Przydział obowiązków nie może naruszać odpowiedzialności wynikającej z właściwych przepisów.
Zleceniodawca przekazuje prawidłowe i wystarczające dane o przesyłce oraz wymagane dokumenty handlowe i przewozowe w zakresie, w jakim obowiązek ten obciąża go zgodnie z umową i właściwym prawem. Obowiązków importera, eksportera, zgłaszającego albo innych podmiotów nie przypisuje się automatycznie Zleceniodawcy ani Przewoźnikowi wyłącznie na podstawie niniejszych Warunków.
Jeżeli mają zastosowanie procedury tranzytowe T1, T2, TIR lub inne właściwe procedury, obowiązki posiadacza procedury, zgłaszającego, gwaranta i przedstawiciela celnego określają przepisy prawa oraz skuteczne uzgodnienia stron. Właściwy podmiot zapewnia zgłoszenie i dokumentację w systemie NCTS albo innym wymaganym systemie, w tym numer MRN, dokument towarzyszący tranzytowi lub karnet TIR, jeżeli są wymagane.
Przewoźnik wykonuje obowiązki prawne związane z przewozem towarów objętych kontrolą celną, w szczególności dotyczące przedstawienia towaru i dokumentów właściwym organom, zachowania plomb celnych, przestrzegania wiążących dyspozycji oraz zgłaszania stwierdzonych nieprawidłowości. Odpowiedzialność za błędy w zgłoszeniach i powstały dług celny ustala się według właściwego prawa oraz rzeczywistej roli i działania poszczególnych podmiotów.
Jeżeli wymagane jest przekazanie danych bezpieczeństwa i ochrony w zgłoszeniu ENS w systemie ICS2 lub w innym prawnie dopuszczonym sposobie, strony zapewniają terminową wymianę niezbędnych informacji. Obowiązek złożenia odpowiedniego zgłoszenia spoczywa na podmiocie wskazanym przez właściwe przepisy i nie zostaje zniesiony przez samo przekazanie danych innej stronie.
Cła, podatki, zabezpieczenia długu celnego, opłaty urzędowe, wynagrodzenie przedstawiciela celnego oraz uzasadnione koszty oczekiwania rozlicza się według właściwego prawa i skutecznych uzgodnień stron. Bez wyraźnego uzgodnienia nie można jednostronnie przenosić na drugą stronę nowych obowiązków ani opłat wynikających z dodatkowych dokumentów.
W razie zatrzymania przesyłki przez organ celny, braku wymaganych dokumentów, naruszenia zamknięcia celnego albo innej przeszkody w odprawie strona, która uzyskała informację o zdarzeniu, niezwłocznie przekazuje ją drugiej stronie oraz postępuje zgodnie z właściwym prawem i zgodnymi z nim instrukcjami osoby uprawnionej.

§ 23. Postoje i bezpieczeństwo ładunku

Przewoźnik zobowiązany jest zabezpieczyć pojazd i przesyłkę odpowiednio do rodzaju przewozu oraz wymagań wynikających z właściwego prawa.
Przy wyborze miejsca postoju powinien uwzględnić charakter towaru, dostępne warunki bezpieczeństwa, uzgodnione wymagania oraz właściwe przepisy dotyczące pracy kierowców.
Jeżeli strony uzgodniły obowiązek korzystania z parkingów strzeżonych lub o określonym standardzie bezpieczeństwa, wymaganie to stanowi element indywidualnych warunków przewozu.
Wymagania szczególne dotyczące parkowania powinny być przekazane Przewoźnikowi przed przyjęciem zlecenia, aby mógł uwzględnić je w organizacji i wycenie transportu.
Brak dostępnego parkingu spełniającego uzgodnione wymagania powinien zostać zgłoszony Zleceniodawcy, jeżeli może wpływać na bezpieczeństwo albo realizację przewozu.
Żadne postanowienie umowy nie uprawnia strony do wymagania naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych odpoczynków lub bezpieczeństwa ruchu drogowego.

§ 24. Wartość przesyłki i szczególny interes w dostawie

Jeżeli strony zamierzają zastosować szczególne zasady odpowiedzialności za przesyłkę o podwyższonej wartości, powinny skutecznie uzgodnić odpowiednie warunki przed rozpoczęciem przewozu.
W przewozach objętych Konwencją CMR deklaracja wartości przesyłki ponad właściwy limit odpowiedzialności może nastąpić na zasadach przewidzianych w art. 24 CMR.
Deklaracja specjalnego interesu w dostawie może nastąpić na zasadach przewidzianych w art. 26 CMR.
Wymagania tych przepisów, w tym właściwy wpis do listu przewozowego oraz uzgodnienie dopłaty, muszą zostać spełnione, jeżeli strony zamierzają skutecznie zastosować przewidziany w nich mechanizm.
Samo wpisanie wartości przesyłki do dodatkowych warunków umowy nie zastępuje automatycznie wymagań wynikających z art. 24 albo 26 CMR.
Przewoźnik powinien zweryfikować, czy posiadane ubezpieczenie obejmuje uzgodnione ryzyko. Samo podwyższenie wartości deklarowanej nie gwarantuje rozszerzenia ochrony ubezpieczeniowej.

§ 25. Dodatkowe dokumenty Zleceniodawcy

Zleceniodawca może przedstawić dodatkowy dokument określający szczególne wymagania dotyczące wykonania danego przewozu.
Dokument może dotyczyć w szczególności bezpieczeństwa, zasad obowiązujących na terenie zakładu, ochrony przesyłki, warunków temperaturowych, przewozu odpadów lub innych wymagań specjalistycznych.
Dokument powinien zostać udostępniony Przewoźnikowi przed zawarciem umowy w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią, zapisanie i późniejsze odtworzenie.
Dokument może zostać przekazany za pomocą poczty elektronicznej na adres wskazany w umowie UPPT.
Dokument staje się częścią umowy wyłącznie po jego skutecznej akceptacji przez Przewoźnika i tylko w zakresie dopuszczonym przez § 3. Nie uzyskuje pierwszeństwa nad umową UPPT ani niniejszymi Warunkami i nie może samodzielnie ich zmieniać ani uchylać.
Dokument powinien zostać jednoznacznie zidentyfikowany przez nazwę, datę, numer wersji albo inne oznaczenie pozwalające ustalić jego treść.
Zleceniodawca nie może jednostronnie wprowadzać nowych obowiązków przez późniejsze przesłanie zmienionego dokumentu.
Zmiana zaakceptowanego dokumentu wymaga odpowiedniego uzgodnienia stron, z zastrzeżeniem przepisów przyznających uprawnienia do wydawania wiążących dyspozycji dotyczących przesyłki.

ROZDZIAŁ IX. PALETY, GITTERBOXY I POZOSTAŁE NOŚNIKI ŁADUNKOWE

§ 26. Wymiana i zwrot nośników

Obowiązek wymiany, zwrotu albo rozliczenia palet i innych nośników ładunkowych istnieje wyłącznie w zakresie wynikającym z indywidualnej umowy lub właściwych przepisów prawa.
Jeżeli umowa wskazuje brak obowiązku wymiany nośników, Przewoźnik nie może zostać obciążony należnością za niewykonanie obowiązku, który nie został skutecznie uzgodniony.
Jeżeli strony uzgodniły wymianę nośników, powinny określić ich rodzaj, liczbę oraz miejsce wykonania czynności.
Wymiana lub zwrot nośników powinny zostać udokumentowane odpowiednim kwitem paletowym albo innym wiarygodnym potwierdzeniem.
W przypadku odmowy wydania nośników przez nadawcę albo odbiorcę Przewoźnik powinien niezwłocznie zgłosić ten fakt Zleceniodawcy i podjąć działania umożliwiające udokumentowanie zdarzenia.
Przewoźnik nie odpowiada automatycznie za brak wymiany wynikający z okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

§ 27. Rozliczenie nierozliczonych nośników

Jeżeli Przewoźnik jest zobowiązany do zwrotu albo rozliczenia nośników, powinien wykonać ten obowiązek w terminie uzgodnionym przez strony.
W braku odmiennego uzgodnienia przewiduje się 14 dni od zakończenia przewozu na rozliczenie brakujących nośników lub przedstawienie dowodów ich prawidłowego rozliczenia.
Proponowane wartości rozliczeniowe nierozliczonych nośników wynoszą:
a) europaleta EPAL — 12 EUR za sztukę;
b) Gitterbox — 110 EUR za sztukę.
Powyższe kwoty dotyczą rozliczenia nośników, za które dana strona ponosi odpowiedzialność. Nie stanowią samoistnej podstawy do obciążenia za nośniki, które zostały prawidłowo wymienione lub zwrócone.
Jeżeli właściwe prawo wymaga innego sposobu ustalenia wartości albo strony skutecznie uzgodniły odmienny sposób rozliczenia, stosuje się te zasady.
Utrata kwitu paletowego nie oznacza automatycznie braku wymiany nośników, jeżeli prawidłowe rozliczenie można wykazać innymi wiarygodnymi dowodami.
Strony powinny umożliwić odtworzenie dokumentacji potwierdzającej wymianę lub zwrot.
Nie dopuszcza się podwójnego obciążenia za tę samą nierozliczoną paletę lub inny nośnik.

ROZDZIAŁ X. ANULOWANIE, NIEPODSTAWIENIE POJAZDU I PRZEWÓZ ZASTĘPCZY

§ 28. Anulowanie przewozu

Strony mogą uzgodnić rozwiązanie umowy przewozu bez naliczania kar albo innych dodatkowych obciążeń.
Jednostronne anulowanie przewozu oraz jego skutki prawne podlegają właściwym przepisom i niniejszym Warunkom w zakresie, w jakim są one skuteczne.
Strony przyjmują zasadę, zgodnie z którą anulowanie bez umownej rekompensaty powinno nastąpić co najmniej 12 godzin przed rozpoczęciem pierwszego uzgodnionego załadunku, z zachowaniem zasad dotyczących godzin operacyjnych.
Standardowe godziny przyjmowania bezkosztowych anulowań wynoszą od 7:00 do 15:00 w dni robocze.
Jeżeli granica 12 godzin przypada poza wskazanym przedziałem, ostatni termin bezkosztowego anulowania przypada o godzinie 15:00 ostatniego wcześniejszego dnia operacyjnego, który pozwala zachować wymagane wyprzedzenie.
Dla ustalenia terminu przyjmuje się godzinę FIX albo początek uzgodnionego okna załadunku, odpowiednio do indywidualnych warunków przewozu.
Jeżeli zlecenie zostało przyjęte na mniej niż 12 godzin przed załadunkiem, możliwość jego bezkosztowego anulowania wymaga odrębnego uzgodnienia, chyba że właściwe prawo przewiduje odmienne uprawnienia.
Godziny wskazane w niniejszym paragrafie dotyczą zasad naliczania umownej rekompensaty. Nie ograniczają obowiązku niezwłocznego zgłaszania przeszkód i sytuacji krytycznych przez całą dobę.
Oświadczenie o anulowaniu powinno zostać przesłane na adres e-mail drugiej strony wskazany w umowie. Strona anulująca powinna również niezwłocznie podjąć próbę telefonicznego poinformowania drugiej strony.
Samo nieodebranie połączenia telefonicznego nie pozbawia automatycznie skuteczności oświadczenia, które zostało prawidłowo złożone zgodnie z właściwym prawem.

§ 29. Rekompensata za nieuzasadnione anulowanie

W przypadku nieuzasadnionego anulowania przewozu po upływie terminu bezkosztowego anulowania strona odpowiedzialna może zostać zobowiązana do zapłaty uzgodnionej rekompensaty, jeżeli zastrzeżenie takie jest dopuszczalne i skuteczne według prawa właściwego.
Proponowana wysokość rekompensaty uzależniona jest od uzgodnionej wartości frachtu netto i wynosi:
a) 120 EUR — przy frachcie nieprzekraczającym 360 EUR;
b) różnicę między wartością frachtu a kwotą 240 EUR — przy frachcie powyżej 360 EUR i poniżej 480 EUR;
c) 240 EUR — przy frachcie wynoszącym co najmniej 480 EUR.
Rekompensata nie może być niższa niż 120 EUR ani wyższa niż 240 EUR, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z właściwego prawa.
Przy frachcie ustalonym w PLN do wyznaczenia rekompensaty stosuje się równowartość frachtu w EUR, a następnie przelicza należność na PLN według zasad walutowych przyjętych w niniejszych Warunkach.
Rekompensaty nie nalicza się automatycznie w przypadku rozwiązania umowy za porozumieniem stron, gdy uzgodniono brak takiego obciążenia.
Rekompensata za anulowanie nie może być naliczana łącznie z karą za niepodstawienie pojazdu za to samo naruszenie, jeżeli prowadziłoby to do podwójnego obciążenia za jedno zdarzenie.
Niniejsze postanowienia nie ograniczają uprawnień do rozwiązania umowy, odstąpienia od niej ani szczególnych zasad rozliczenia przewidzianych przez przepisy, których strony nie mogą skutecznie zmienić.

§ 30. Niepodstawienie pojazdu i przewóz zastępczy

Jeżeli Przewoźnik bez prawnie uzasadnionej przyczyny nie podstawi odpowiedniego pojazdu w uzgodnionym terminie, ponosi odpowiedzialność zgodnie z właściwym prawem i umową.
Proponowana podstawowa kara umowna za zawinione niepodstawienie pojazdu bez skutecznego uprzedniego rozwiązania umowy wynosi 240 EUR, o ile takie zastrzeżenie jest dopuszczalne według prawa właściwego.
Jeżeli wskutek niepodstawienia pojazdu konieczne jest zorganizowanie przewozu zastępczego, Zleceniodawca może podjąć działania zmierzające do wykonania transportu przez innego przewoźnika, z zachowaniem zasad wynikających z właściwego prawa.
Wybór przewoźnika zastępczego powinien uwzględniać pilność przewozu, dostępność pojazdów oraz potrzebę ograniczania szkody.
Przewoźnik odpowiedzialny za niewykonanie zobowiązania może zostać obciążony uzasadnionymi i udokumentowanymi dodatkowymi kosztami przewozu zastępczego w zakresie przewidzianym właściwym prawem.
Za podstawę ustalenia zwiększonego kosztu przyjmuje się co do zasady różnicę pomiędzy rzeczywistym, uzasadnionym kosztem przewozu zastępczego a kosztem pierwotnie uzgodnionym.
Jeżeli przewóz zastępczy został wykonany za cenę równą lub niższą od pierwotnie uzgodnionej, sama jego organizacja nie stanowi podstawy do żądania nieistniejącej różnicy kosztów.
Jeżeli rzeczywista, prawnie podlegająca naprawieniu szkoda przewyższa wysokość skutecznie zastrzeżonej kary, strony dopuszczają dochodzenie odszkodowania uzupełniającego w zakresie przewidzianym właściwym prawem.
Kwoty należne za tę samą szkodę powinny być rozliczane w sposób wykluczający podwójną rekompensatę tego samego uszczerbku.
Uprawnienie do organizacji przewozu zastępczego przysługuje Zleceniodawcy. Inny podmiot może działać w tym zakresie na podstawie odpowiedniego upoważnienia albo innej właściwej podstawy prawnej.
Jeżeli okoliczności wymagają natychmiastowego działania, Zleceniodawca nie musi oczekiwać na zgodę nierzetelnego Przewoźnika na sam wybór przewoźnika zastępczego, o ile właściwe prawo dopuszcza podjęcie takiego działania.
Analogiczne zasady odpowiedzialności stosuje się odpowiednio do sytuacji, w której Zleceniodawca bez uzasadnienia uniemożliwia wykonanie przyjętego przewozu, z uwzględnieniem charakteru naruszenia oraz właściwych przepisów prawa.

ROZDZIAŁ XI. KARY UMOWNE, ODSZKODOWANIA I REKLAMACJE

§ 31. Ogólne zasady odpowiedzialności

Odpowiedzialność za niewykonanie albo nienależyte wykonanie umowy ustala się według właściwego prawa oraz skutecznych postanowień umownych.
Kary umowne stosuje się wyłącznie w zakresie, w jakim zostały prawidłowo zastrzeżone i są dopuszczalne według prawa właściwego.
Zapłata kary umownej nie oznacza automatycznie zwolnienia strony z obowiązku wykonania zobowiązania, chyba że wynika to z właściwego prawa albo skutecznego porozumienia stron.
Jeżeli właściwe prawo dopuszcza dochodzenie odszkodowania przewyższającego karę umowną na podstawie odpowiedniego zastrzeżenia, strony przewidują taką możliwość w zakresie szkody podlegającej naprawieniu.
Nie dopuszcza się podwójnego obciążania za tę samą szkodę.
Wysokość roszczeń może podlegać ograniczeniom, miarkowaniu albo innym zasadom wynikającym z prawa właściwego.
Postanowienia dotyczące kar nie mogą służyć obchodzeniu bezwzględnie obowiązujących zasad odpowiedzialności za przesyłkę lub opóźnienie w dostawie, w szczególności wynikających z Konwencji CMR.

§ 32. Obowiązki informacyjne i statusy UPPT

Jeżeli w indywidualnej umowie zaznaczono obowiązek bieżącej aktualizacji statusów przewozu w UPPT, Przewoźnik zobowiązuje się wykonywać ten obowiązek w zakresie uzgodnionym przez strony.
Aktualizacje powinny odzwierciedlać rzeczywisty przebieg przewozu, w tym właściwe etapy załadunku i rozładunku.
Proponowana kara za zawinione niewykonanie pojedynczego, wymaganego obowiązku aktualizacji statusu wynosi 15 EUR.
Proponowana kara za zawinione nieprzekazanie wymaganej informacji o przewidywanym czasie przyjazdu (ETA) wynosi 5 EUR.
Jeżeli obowiązek aktualizacji standardowych statusów UPPT nie został uzgodniony, nie nalicza się kar za niewykonanie tego nieuzgodnionego obowiązku.
Zasady informowania drugiej strony o zdarzeniach krytycznych określa § 36. Niniejszy paragraf nie ustanawia dodatkowego obowiązku raportowania takich zdarzeń w systemie UPPT ani odrębnej kary umownej za brak takiego wpisu.
Łączna wysokość kar za zwykłe uchybienia polegające na braku aktualizacji statusów i informacji ETA nie powinna przekraczać 150 EUR w ramach jednej umowy przewozu.
Nie nalicza się wielokrotnie kar za jedno ciągłe naruszenie, jeżeli poszczególne braki nie stanowią odrębnych, samodzielnych uchybień.
Kara nie powinna być naliczana wyłącznie na podstawie automatycznego stwierdzenia braku wpisu w systemie. Przed jej dochodzeniem należy umożliwić przedstawienie wyjaśnień i uwzględnić dostępne dowody.
Przy ocenie wykonania uzgodnionych obowiązków dotyczących aktualizacji statusów przewozu i przekazywania informacji ETA uwzględnia się rzeczywiste możliwości komunikacyjne oraz okoliczności zdarzenia.

§ 33. Szkody w przesyłce i opóźnienia

Odpowiedzialność za utratę, ubytek, uszkodzenie przesyłki oraz opóźnienie w dostawie regulują właściwe przepisy prawa.
W przewozach objętych Konwencją CMR zastosowanie mają w szczególności przewidziane w niej zasady odpowiedzialności, ograniczenia odszkodowania, przesłanki zwolnienia z odpowiedzialności oraz wymagania dotyczące zastrzeżeń.
Strony nie mogą przez niniejsze Warunki skutecznie wyłączyć ograniczeń ani rozszerzyć odpowiedzialności w sposób sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi postanowieniami Konwencji CMR.
Jeżeli właściwe przepisy przewidują szczególne zasady odpowiedzialności w przypadku winy umyślnej albo zachowania z nią zrównanego, stosuje się te przepisy.
Strony zobowiązane są współdziałać przy ustalaniu okoliczności szkody oraz zabezpieczeniu dostępnej dokumentacji.

§ 34. Reklamacje i dochodzenie roszczeń

Strona zgłaszająca roszczenie powinna określić jego podstawę, wysokość i przedstawić dostępne dokumenty uzasadniające żądanie.
Druga strona powinna mieć możliwość zapoznania się z roszczeniem i przedstawienia stanowiska.
Terminy zgłaszania zastrzeżeń, dochodzenia roszczeń oraz przedawnienia wynikają z właściwych przepisów prawa.
Zgłoszenie reklamacji nie powoduje automatycznie utraty prawa do frachtu ani nie uzasadnia samoistnie wstrzymania wszystkich płatności.
Potrącenia i inne sposoby rozliczania wzajemnych wierzytelności dopuszczalne są w zakresie określonym właściwym prawem.
Strony powinny dążyć do rozstrzygnięcia sporu na podstawie dokumentów, zapisów uzgodnionej komunikacji i innych dostępnych dowodów.

ROZDZIAŁ XII. KOMUNIKACJA, POTWIERDZENIA I POSTANOWIENIA KOŃCOWE

§ 35. Kontakt operacyjny

Strony zobowiązują się zapewnić możliwość kontaktu operacyjnego przez całą dobę w okresie wymagającym obsługi realizowanego przewozu.
Kontakt może być zapewniony przez dyspozytora, osobę pełniącą dyżur albo odpowiednio upoważnionego kierowcę.
Wskazanie kierowcy jako osoby kontaktowej nie oznacza automatycznie uprawnienia do zmiany istotnych warunków finansowych lub prawnych umowy.
Kontakt z kierowcą powinien odbywać się z poszanowaniem wymagań bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz przepisów dotyczących prowadzenia pojazdu i odpoczynków.
Strony zobowiązują się podawać prawidłowe dane kontaktowe i informować o ich zmianach.
Podanie numeru telefonu, pod którym przez dłuższy czas nie można skontaktować się z osobą odpowiedzialną za przewóz, może stanowić naruszenie obowiązku zapewnienia kontaktu operacyjnego, jeżeli wynika z okoliczności obciążających daną stronę.

§ 36. Zgłaszanie zdarzeń krytycznych

Za zdarzenia krytyczne uważa się w szczególności poważną awarię pojazdu, wypadek, utratę przesyłki, kradzież, uszkodzenie towaru, zagrożenie bezpieczeństwa oraz inną sytuację mogącą uniemożliwić wykonanie przewozu.
Strona, która powzięła informację o takim zdarzeniu, powinna niezwłocznie poinformować drugą stronę za pomocą dostępnych kanałów komunikacji.
W przypadku zdarzeń krytycznych samo wysłanie wiadomości e-mail nie zwalnia z obowiązku podjęcia uzasadnionych działań zmierzających do bezpośredniego powiadomienia osoby odpowiedzialnej za realizację przewozu.
W szczególności należy podjąć próbę kontaktu telefonicznego, a w razie jej nieskuteczności skorzystać z dodatkowego dostępnego kanału komunikacji.
Jeżeli strony korzystają z odpowiednich funkcji UPPT, informacje o zdarzeniach mogą być dodatkowo odnotowywane w systemie.
Brak odebrania telefonu nie może służyć celowemu unikaniu skutków prawidłowo złożonego oświadczenia.
Strony powinny w miarę możliwości zachowywać dowody dokonanych zgłoszeń i prób kontaktu.

§ 37. Korespondencja i dokumentowanie uzgodnień

Podstawowymi adresami do prowadzenia korespondencji dotyczącej umowy są adresy e-mail stron wskazane w indywidualnej umowie UPPT.
Istotne zmiany warunków przewozu wymagające porozumienia stron powinny być przekazywane i jednoznacznie akceptowane za pośrednictwem wskazanych adresów, z zachowaniem formy wymaganej przez właściwe prawo.
Korespondencja powinna umożliwiać ustalenie numeru umowy, treści oświadczenia, daty jego przekazania oraz osoby składającej oświadczenie.
W przypadku zmiany adresu e-mail strona zobowiązana jest poinformować drugą stronę w sposób umożliwiający wiarygodne ustalenie nowego adresu do korespondencji.
Strony powinny przechowywać dokumentację dotyczącą zawarcia, wykonania i zmian umowy przez okres wymagany właściwymi przepisami prawa oraz uzasadniony potrzebą ochrony ich praw.
Potwierdzenia dokonane w UPPT stanowią element dokumentacji elektronicznej, której znaczenie dowodowe ocenia się zgodnie z właściwymi przepisami.

§ 38. Waluty i przeliczanie należności

Kwoty kar umownych i ryczałtowych należności przewidzianych niniejszymi Warunkami określa się zasadniczo w EUR.
Jeżeli indywidualna umowa przewiduje rozliczenie frachtu w PLN, należności określone w EUR mogą być rozliczane w równowartości PLN.
Na potrzeby obliczenia umownych należności w PLN proponuje się stosowanie średniego kursu EUR ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień powstania podstawy naliczenia należności, chyba że właściwe prawo wymaga innego sposobu przeliczenia.
Jeżeli należność zależy od wysokości frachtu wyrażonego w PLN, wartość frachtu przelicza się według tego kursu na EUR, oblicza należność zgodnie z odpowiednim postanowieniem Warunków, a następnie wyraża wynik w PLN.
Rozliczenia odszkodowań wynikających bezpośrednio z Konwencji CMR albo innych szczególnych przepisów podlegają właściwym dla nich zasadom przeliczania walut.

§ 39. Wersje językowe

Warunki Przewozu UPPT mogą być udostępniane w różnych wersjach językowych.
Wszystkie wersje odnoszą się do tego samego wzorca i powinny odpowiadać sobie pod względem merytorycznym.
W przypadku rozbieżności wynikających z tłumaczenia strony powinny dążyć do interpretacji zgodnej z celem umowy, właściwym prawem oraz zgodnym zamiarem stron.
Jeżeli dostępna jest wersja sporządzona w języku prawa właściwego dla umowy, może ona stanowić podstawę interpretacji, o ile pierwszeństwo takie zostało skutecznie uzgodnione i nie narusza właściwych przepisów.
Sama publikacja tłumaczenia Warunków nie oznacza zmiany wersji obowiązującej dla wcześniej zawartej umowy.

§ 40. Rozstrzyganie sporów

Spory wynikające z umowy przewozu strony powinny w pierwszej kolejności starać się rozwiązać polubownie.
W sprawach objętych Konwencją CMR właściwość sądu ustala się zgodnie z jej postanowieniami, w szczególności art. 31 CMR.
W pozostałych sprawach strony przewidują właściwość sądu siedziby Zleceniodawcy, o ile takie uzgodnienie jest skuteczne według właściwych przepisów dotyczących jurysdykcji i właściwości sądu.
Jeżeli wskazane uzgodnienie nie jest skuteczne, właściwość sądu ustala się według odpowiednich przepisów prawa.

§ 41. Postanowienia końcowe

Niniejsze Warunki obowiązują w zakresie, w jakim zostały skutecznie włączone do indywidualnej umowy przewozu.
W sprawach nieuregulowanych zastosowanie mają właściwe przepisy prawa, w tym Konwencja CMR, jeżeli obejmuje dany przewóz.
Zmiana treści Warunków dla przyszłych umów nie powoduje automatycznej zmiany umów zawartych wcześniej.
Każda umowa UPPT powinna umożliwiać jednoznaczne ustalenie wersji Warunków obowiązującej strony.
Szczególne uzgodnienia stron mogą uzupełniać niniejsze Warunki w zakresie dopuszczonym przez właściwe prawo.
Jeżeli jakiekolwiek postanowienie Warunków okaże się nieważne lub bezskuteczne, pozostałe postanowienia pozostają skuteczne w zakresie dopuszczonym przez właściwe prawo.

WARUNKI UMOWY UPPT - WERSJA 1.0

Szczegóły: Opublikowano: 25 październik 2026